B zeggen

Daar zit je dan… semi-professioneel met je Illustrator, Dreamweaver en iTunes aan. Starend naar het scherm. Want je hebt immers alles al gedaan met die programma’s wat je kon. En wat je kon, was dus overduidelijk niet genoeg om een hele website te maken. En dan staar je maar weer naar het scherm. Luister je naar overdreven ‘happy happy joy joy’ liedjes om je motivatie vast te houden. En blijf je wederom… Ja, je raadt het al… staren naar het scherm.

Maar goed, dat was een fase. Nu zit ik natuurlijk al in een andere fase en breng ik mijn middag- en avonduren heel anders door. Heus.

Wie a zegt…

“Ik kan heus wel een website maken. Dat doe ik wel even!” Dat zei ik dus tegen iedereen die het maar horen wilde. Ik zei dat zelfs met een lichte arrogantie en zelfvoldaanheid in mijn stem en blik. Nu doe ik dat wel vaker, praten met arrogantie, dat heet grootheidswaan en, volgens sommige mensen waar ik het natuurlijk niet mee eens ben, onzekerheid. Maar dit keer was anders… Hoe anders? Dat weet ik niet, maar het was gewoon anders!

Ik wist wel wat ik moest doen, ik had het immers al een keer of wat voor school gedaan en wist wat van HTML. Hoezo dacht ik dat ik dat wel even kon? Nou, laat dat even maar weg. Zo, heb ik me flink verkeken op het maken van een website! In de tussentijd zoek ik een afstudeeropdracht, zoek ik een baan, ben ik wat aan het freelancen en probeer ik te socializen zodat mijn vrienden mij niet vergeten, stel je voor dat ze mij vergeten?!

Maar goed, wie A zegt moet ook B zeggen. Bij deze: B!