The list of play
Tijdens mijn bikkelharde werksessies achter de computer (klinkt best vies. Net zo’n 0900 nummer), wanneer ik bezig ben met m’n website of wanneer ik gewoon onderweg ben, heb ik natuurlijk altijd een muziekske op, zij het op de boxen of op m’n oordoppen. Om dat met jullie te delen, want dat doe je immers op een blog, heb ik hier een kleine, kleine, kleine greep uit m’n playlist van gisteren, 29 maart 2010.
- Sia – Breathe me
- Oi va Voi – Refugee
- Parov Stelar – Happy end
- New Cool Collective – Propeller
- Phil Upchurch – Crosstown traffic
- Ane Brun – My lover will go
- Ozark Henry – Jocelyn
- Patti Drew – Beggar for the blues
- Osunlade – Crazy for you
- Osunlade – Change for me (Joey Negro Remix)
- Till Brönner – Sim ou nao
- Loco Dice – How do I know?!
- Kyteman – Une seul fois
- Sia – The girl you lost to cocaine
- Jack Peñate – Spit at stars
- The Bamboos – I don’t wanna stop
- Little Dragon – After the rain
- Thunderheist – Bubblegum
- Jehro – Everything
- Alex Gopher – Quiet storm
Na het bekijken van deze list kan ik mij voorstellen dat er wat vragen ontstaan. Laat mij er alvast twee beantwoorden:
- Is het allemaal dezelfde stijl? Oh, no way!
- Wanneer je het ene nummer uit deze playlist leuk vindt, vind je de rest dan ook leuk? Nee, waarschijnlijk niet.
Welkom in mijn hoofd. Deze vriendelijke deuntjes zorgen ervoor dat ik nog enigszins ‘sane’ en fris en fruitig voor mijn omgeving kan zijn. Heus waar!
Enjoy! Of whatever je ermee doet!
Liefde!
Geduld
Ik hoor jullie wel denken hoor. Die Mies schrijft maar sollicitatiebrieven en wordt nergens aangenomen. Ja, dat hoor ik heus wel, ik hoor dat! Ik hoor alles wat jullie denken. Alles! (Waanidee? Medicijnen nodig? Het begint er wel op te lijken.)
Ik zal het uitleggen… tegenwoordig liggen de banen in mijn branche niet meer zo voor het oprapen en wanneer ik er eentje heb opgeraapt (bijzonder woord wanneer je dat zo leest trouwens) vragen ze om stagiaires of heb ik nogal wat concurrenten. Voornamelijk schrijvers, verslaggevers, columnisten, redacteuren en journalisten met gemiddeld zo’n 10 jaar ervaring. Nu snap ik wel dat zij dan worden aangenomen.
Maar kom op… hoe leuk is het om mij op een redactie te hebben?! Nou, heel leuk. Ik ben een jonge blom (relatief jong dan), fris en fruitig en ik kan natuurlijk de meest fantastische artikelen schrijven. Maar dan ook echt fantastisch! Dit alles zou ik misschien wat genuanceerder kunnen brengen. Maar ik doe niet aan subtiliteit en bescheidenheid. Valse bescheidenheid daarentegen… zo zei de Franse schijver Jean de la Bruyère: “Valse bescheidenheid is de uiterste verfijning van ijdelheid.” Een beetje ijdel zijn is goed, verfijning is een positief iets, dus al met al vind ik het een prima citaat. Dat zal ook wel iets te maken hebben met een lichte vorm van megalomanie. Maar vat het vooral op zoals je wilt natuurlijk.
Ach, weet je, het maakt ook allemaal niets uit. Er is vast wel ergens een redactie van een tijdschrift of website waar het broodnodig is dat ik daar rondloop en hun medium verrijk met mijn artikelen.
Tot die tijd… schrijf ik maar weer eens een sollicitatiebrief, werk ik aan mijn portfolio en benoem ik het nummer Numb van Sia tot soundtrack van de dag. Of er moet ineens iemand zijn die van mening is dat deze blog geweldig is en mij wil betalen om posts te plaatsen… ook van harte welkom natuurlijk. Stuur me een comment en ik geef m’n rekeningnummer door! Maar ach, as they say: geduld is een schönes zaak!
Where it all began
Wanneer je de posts op deze blog begint te lezen, kan ik mij voorstellen dat je denkt: waar gaat dit over? Als je wilt weten waar dit allemaal over gaat en hoe het allemaal begon, klik dan even hier! Hier is het aller-, allereerste stukje waar deze blog mee is begonnen.
Wow, mijn allereerste post op deze blog. Wat was dat een memorabel moment… *zucht*
Thanks people
Nou, sjonge jonge… ik ben echt overladen met reacties! Allerlei mensen die suggesties hadden over onderwerpen voor deze blog. Al mijn vaste lezers hadden er wel iets over te zeggen. Of nou ja, overladen met reacties van allerlei mensen. Bij deze wil ik alle mensen bedanken die hebben gereageerd… Bedankt Bonnie!
ZIj raadde mij dus aan om te schrijven over ‘kleine ordinaire verbazende terugkerende momenten in des levens.’ Hmm, vraag me af hoe plezant dat voor de lezers is. Ik bedoel, er zijn dingen die klein, ordinair, verbazend en terugkerend zijn in mijn leven die niet altijd even… uhm… tsja… die niet altijd even boeiend, smakelijk of leuk zijn voor een ander om te lezen, to put it mildy. Ok, ik weet heus wel dat ik dat alles in een context moet plaatsen en relatief moet gaan bekijken hoor.
Dus dan ga ik zo maar es bedenken wat te doen met deze blog. Natuurlijk moet ik eerst weer een sollicitatiebrief gaan schrijven, nagels lakken en marktplaats leegkopen omdat freelance-contracten nu eenmaal aflopen. Shit happens, zeggen ze dan! Misschien maar Black Hole Sun van Soundgarden als soundtrack van mijn dag…
Mijn liefde voor rose nagels
Wat sommigen van jullie al wel weten is dat ik van mijn gelakte nagels houd. Ik houd het meest van ze wanneer ze rose zijn! Vooral Katie-Price-rose. Wie? Ja, ja een of ander Engelse celebrity met een eigen real life soap, What Katie Did Next. Stiekem vind ik haar show fantastisch! Nou goed, enough about her. Ik zie mijn nagels dus het liefst rose! Als iemand ze een keer wil zien… gewoon zeggen hoor!
Om voor een beetje afwisseling te zorgen ben ik op zoek naar grijze nagellak. Zonder glimmertjes en zonder glans graag! Maar dat lijkt wel mission impossible. Misschien MAC? Want grijs lijkt me echt… ja, ik ga het echt zeggen… met het risico om als Paris Hilton te klinken… grijs lijkt me echt ‘hot’! There, I said it!
Waarom vind ik het nodig om dit alles te melden? Deze post heeft immers niets, maar dan ook niets met websites te maken. Ach, deze blog kon wel wat luchtigheid gebruiken, dacht ik zo!
Eindelijk!
JA! Ik weet het! Eindelijk weet ik wat spiders zijn! OMG! Yes! Wow! Poeh, poeh, foi, foi! Woehoe! Yihaaaw! Ja, ja, nogal overenthousiast. Maar hé, iemand moet toch een beetje enthousiast zijn.
Een vriendelijke commenter op een forum, waar je je blog kunt showcasen, gaf mij de meest simpele uitleg. Alleen was de meneer niet helemaal blij met mijn reply. Ik was daar nogal bijdehand in omdat hij mij niet helemaal goed begreep. Wanneer mensen mij niet begrijpen word ik dus bijdehand en krijg ik ook af en toe last van een rechteroog die onophoudelijk aan het knipogen is en geef ik dus dergelijke reacties. Oh well… c’est la vie!
Maar nu ik weet wat spiders zijn, voel ik me weer een beetje bleu want het is eigenlijk heel simpel. Dus wat zijn spiders? ‘Spiders zijn zoekrobots van bijvoorbeeld Google die jouw site bezoeken en opnemen in hun bibliotheek.’ Ik had een wat spannender antwoord verwacht, maar ja, spannender dan dit wordt het internet denk ik niet.
Begrijp alleen nog niet waarom ze spiders heten, maar dat zal wel met het wereldwijde web te maken hebben. Deze spinnen wonen, denk ik, op het WWW. Ach, dat vind ik eigenlijk ook niet meer zo boeiend. Next subject please!
Nou, dat probleem is weer opgelost. Ok… dus…
TTYL
Spiderman
… ben overigens nog steeds op zoek naar die bijzondere spinnen die blijkbaar ook kunnen internetten. Remember? Die spinnen uit ‘De wondere wereld van…‘
Of iemand moet toevallig weten wat die spinachtigen doen?! Als dat het geval is; gooi je web uit en let me know! Dan kan ik mijn tijd weer even aan wat nuttigere dingen besteden als de meest fantastische sollicitatiebrieven schrijven en mijn nagels Katie-Price-rose lakken!
Web on mijn vrinden!
Een boek?
Ik mis een boek voor mensen die, net als ik, niet zo heel veel verstand hebben van het maken van websites. Of nou ja niet zoveel verstand, ik bedoel meer voor mensen die er op zich wel wat van weten, maar geen master zijn in het bouwen van websites. Het boek hoeft niet in Jip-en-Janneketaal maar ook niet in ingewikkelde websitetaal.
Ik zeg: een niche (ook weer zo’n mooi woord, niesj, die Fransozen kunnen er wat van)! Misschien is het goed dat ik daar een boek over moet gaan schrijven. Een boek waarin kort en bondig staat uitgelegd wat je moet doen met af en toe een duidelijk plaatje hier en daar. Juist ja, dat is ‘m! Ik voel ‘m!
Hmm… uitgevers kunnen zich hier melden! Niet allemaal tegelijk, jullie komen allemaal aan de beurt.
The end of ‘the making of…’. En dan?
Nu ben ik met deze blog begonnen omdat ik mijn ei kwijt moest, en nog steeds moet, over het maken van een website. Maar wat moet ik met m’n blog wanneer ditismies.nl helemaal klaar is? Ik kan blog.ditismies.nl natuurlijk in de draaibak gooien, maar ik kan het ook gewoon houden. Maar… dit is ‘m, de grote maar, wat moet ik dan allemaal op m’n blog zetten?
Misschien de laatste roddels? Wauw, dan komt eindelijk mijn droom uit om de nieuwe Perez Hilton te worden. Niet leuk? Hmm, ok. Zal ik dan mijn favoriete muziekjes erop zetten? Of mijn favoriete modeontwerpers? Oh, oh misschien een vraag-het-mona-blog? Maar ja, what’s it to y’all? Daar heeft niemand wat aan. Tenminste, dat denk ik.
Kortom: ik weet het niet! Suggesties? Anyone?
Nu weet ik ook heus wel dat ik nog langer niet klaar ben met het maken van ditismies.nl en dat mijn volgende posts over The making of… gaan, maar een goed begin is het halve werk, toch?!
Dus… nogmaals, suggesties? Don’t be shy people!
De wondere wereld van…
Goed… Barbara weg, Gloria weg, nageltjes gelakt, weekend voorbij en het is weer tijd voor reality. Ik ben op dit moment niet zo’n grote fan van reality, maar dat zal wel zo horen denk ik. Nu, na ongeveer 239 artikelen te hebben geschreven, waag ik mij weer even aan het maken van mijn website. Trouwens, 239 artikelen is wel wat overdreven maar dat is vast wel begrepen… toch?!
Maar goed, mijn website. Ik heb bij deze blog een of ander tellertje gedownload zodat ik kan zien hoeveel en hoe vaak mensen m’n blog bezoeken. Dus die gegevens kan ik bekijken, maar daar blijft het niet bij. De wondere wereld van het wereldwijde web zit vol met verrassingen. Ik kan nu ook zien hoeveel spiders ditismies.nl bezocht hebben. Juist ja… spiders! Nu vraag ik mij af hoe deze bijzondere spinnen mijn website kunnen bezoeken. Dus ik gooi Google zometeen wel in de strijd in de hoop een antwoord te vinden. Hopelijk is het een antwoord waar ik geen ‘internet voor dummies’ nodig heb.
So… spiders, here i come!